غروب جنگ

طرح لبیک یا خمینی بود و ما رابرای رفتن به جبهه آماده می کردند چند باری بودکه به جبهه می رفتم وبا جو آن آشنا بودم موقعی که اول جنگ بود در حسینه امام خمینی شهرستان اندیمشک بودم و برای جابجایی نیروها با آقای مکرم که یک مینی بوس قدیمی داشت تا سایت 5 که بعد از عملیات فتح المبین آزاد شده بود رفت و آمد می کردیم فکر می کردم از همه کوچکتر هستم 15 سال سن داشتم ولی در جبهه کوچکتر از خودم را دیدم . در سال 61 هم در عملیات والفجر مقدماتی به همراه پدرم غلام زیوداری و پسر خاله ام عزت الله امیر سرداری که در آن عملیات مفقودالاثر شد وپسر دایی ام حسن زیودار و پسر خاله ی دیگرم رضا امیر سرداری بودم ، ولی این عملیات با عملیاتهای دیگر خیلی برایم فرق داشت چون با برادرم بودم خیلی او را دوست داشتم از زمانی که خودم را شناختم همیشه برایم قابل احترام بود ما در خانه همه به او احترام می گذاشتیم ، 15 سالی سن او از من بیشتر بود ، اسم او( جواد) ولی ما در خانه او را داداش صدا میکردیم مادرم میگفت او را امام حسین به ما داده و من را امام رضا برای همین اسم من را محمد رضا گذاشته بودند قبل از انقلاب همه بچه های اقوام را صدا میکرد و آموزش قران در منزل داشتیم وقتی در زمان شاه از شهادت برایم تعریف میکرد به او می گفتم مگر هنوزکسی شهید میشود و او میگفت اگر انسان با خدا باشد وایمان داشته باشد در هر زمانی امکان شهادت دارد و یادم است نام یونس را آورد که از دوستانش بود ودر راه آهن کار میکرد و به اصفهان رفته بود و در آنجا او را شهید کرده بودند بعدها فهمیدم که منظورش با شهید حسن هرمزی بوده ما در محله ی ، درزین خانه اندیمشک در منازل سازمانی راه آهن بودیم پدرم راننده درزین سفید بهداری بود، چند باری با دکتر ها در تابستان به بین راه رفته بودم تقریبا با کار پدرم آشنا بودم به کارش که بیشتر کمک کردن به مردم بیمار بود چه راه آهنی وچه غیر راه آهنی عشق می ورزید ،دکترها هندی بودند وپدرم کار مترجمی را هم انجام می داد و مریض ها بیشتر پدرم را می شناختند .

در چند قدمی خانه ما خط راه آهن عبور میکرد و در روز 31 شهریور 59 که هواپیماهای عراقی شهر اندیمشک را بمباران کردند با کمک همکاران پدرم واگنهای باری خالی را جلوی خانه ها آوردند و ما همه همسایه ها را آماده کردیم و هرچه شیشه خالی در منزل داشتیم پر از بنزین و خورده صابون کردیم و منتظر عراقی ها شدیم آنها با سرعت خودشان را تا پل کرخه رسانده بودند ولی نیروهای بسیجی جلوی آنها را گرفته بودند که یکی از آنها داداشم بود که واقعا از هیچ چیز نمی ترسید فرمانده بسیج بود وچندتا از بچه های شجاع اندیمشک که دل شیر داشتند با او بودند مانند شعبان قلاوند ، سبزمراد صادقی وبرادرش که نزدیک همان منطقه شهید شدند . پدرم سه سالی در جبهه بود ماشین های بی سیم نیروی هوایی که جهت هدایت هلی کوپتر کبری در جبهه استفاده می شد موتور آنها فورد انگلیسی بود و پدرم در اوایل جنک تنها کسی بود که با موتور آنها آشنایی داشت چون کاملا شبیه موتور درزین بود و یک سیستم داشتند . پدرم در پاسگاه زید مجروح شد یک خمپاره در سنگر آنها افتاده بود و یک طرف بدنش پر شده بود از ترکش و یکی هم در چشم چپش رفته بود و به قول خودش همه را با یک چشم می دید و فرقی بین کسی نمی گذاشت .

روزی که به همراه برادرم به جبهه اعزام می شدیم هرگز یادم نمی رود پدرم با همان یک چشمش که اشک از آن جاری بود ما را بدرقه می کرد .گریه های پدرم وقتی که برادرم را به خاطر پخش اعلامیه های امام خمینی در دزفول بازداشت کرده بودند وماه ها از برادرم اطلاعی نداشتیم دیده بودم . بودن کنار برادرم مانند رویا بود ، برادرم دبیر دینی و معارف اسلامی بود و نزدیک 30 نفر از دانش آموزانش با ما بودند،سال اول دبیرستان من نیز شاگردش بودم ویک سال از این ماجرا گذشته بود ، سعی می کردم خودم را به او نزدیک کنم ولی نوبت به من نمی رسید .

document.write("KKR") //end hiding script from old browsers -->